Koniec edukacji reżymowej

Jak wiecie, skończyłem szkołę. I z tegoż powodu napisałem. Artykuł i wiersz nawet. Jak ja dawno wierszy nie pisałem. Taka dziwna forma. No ale jest. Tak mnie jakoś natchnęło. Maturzystom, ale zwłaszcza ludziom. Na życie.

Pieśń na wyjście i wejście

„Dalej, bryło, z posad świata!

Nowymi cię pchniemy tory”

Młody i ambitny

Pisze wiersz

Dawno wierszy nie pisał więc postanowił to zmienić

Sam szczęśliwy

Chce zmieniać świat

Szuka pomysłów

I motywacji

By je realizować

Człowiek jest szczęśliwy gdy robi

Zapomina o całym świecie

Skupia się na jednej czynności

Niezależnie czy jest to

Pisanie wiersza

Podrywanie dziewczyny

Analizowanie składu chemicznego pierdzenia

Czy tworzenie teorii spiskowych dotyczących Katastrofy Smoleńskiej

Tacy jesteśmy

I wszystko jest przydatne

Pomaga określonym kręgom

Niekiedy bywa zgubne i negatywnie oceniane

Choć historia uczy

Że wszystko trzeba przejść by się dowiedzieć jak życie zaplanować

Więc się uczymy

Mniej lub bardziej skutecznie

Szukamy pomysłów

I szukamy ambicji

No i motywacji

Choć uciekamy w lenistwo

Choć uciekamy w przyjemność

Choć uciekamy w obojętność

Taki paradoks

Bo chcemy robić

Dokładnie to

Co chcemy

A nie

co nam każą.

25.04.2014, po północy,

po śmierci Taduesza Różewicza,

 dzień zakończenia roku szkolnego